Op zijn Spaans: kinderen overal, feest en lawaai

Er komt een moment, meestal tijdens een eerste zwoele zomeravond, waarop je als Nederlander of Vlaming beseft dat je hier niet moet zijn als je rust zoekt. In Spanje puilt het leven de huizen uit, gaat het geluid omhoog en neemt het de kinderen gewoon mee. Eerst ben je de kluts kwijt, daarna word je aangestoken.

De kinderen die nooit naar bed gaan

Bij ons is bedtijd zowat een opvoedkundig principe. Op tijd naar bed, vaste routines, om zeven of acht uur licht uit: een kind dat om negen uur nog op is, is bij ons al bijna een klein schandaal. En dan sta je hier om elf uur 's avonds op een plein, waar kinderen rondrennen alsof de dag net begint. In het restaurant een tafel voor tien: drie generaties door elkaar, en twee kleintjes die tussen de stoelen spelen. Hier verstop je de kinderen niet, ze horen bij het sociale leven, bij het eten, bij de nacht die maar blijft duren. De maatschappij is door en door intergenerationeel, en dat zie je meteen.

De liefde voor vuurwerk

Nog zo'n ontdekking: de rotjes. Bij ons is vuurwerk streng geregeld, steeds strenger zelfs, meestal voorbehouden aan oudjaar, met knalvrije zones en discussies elk jaar opnieuw. Geluidsoverlast is bij ons een serieuze sociale en juridische kwestie, met burengerucht, stille uren en klachten die tot bij de rechter komen. En dan hier: een bruiloft, een doelpunt, een doodgewone zondag, en het knalt. Jij schrikt op, de Spanjaard glimlacht, dolgelukkig. Als dan de grote feesten met hun explosies op klaarlichte dag beginnen, snap je het: lawaai is hier geen overlast, het is een viering.

Het rumoer als teken van leven

Volle terrassen tot diep in de nacht, gesprekken die aanzwellen, muziek die uit een bar naar buiten golft: stilte is hier niet echt een waarde. Onze reflex van sst, van de avond die rustig hoort te zijn, van stille uren die je respecteert, heeft geen tegenhanger. Je hebt tijd nodig om dat te aanvaarden, zeker als je boven een druk plein woont. En dan besef je dat al dat rumoer gewoon mensen zijn die blij zijn buiten te zijn, samen.

De straat is een woonkamer

Uiteindelijk komt alles daarop neer: hier is de straat het verlengstuk van de woonkamer. Je leeft er, je eet er, je voedt er je kinderen op, je wordt er oud. De mopperaar in jou zal de eerste weken misschien wat brommen over de bedtijden en het geknal. En dan, op een avond, met een caña in je hand en de kinderen die lachen op het plein, laat je los. En voel je je een beetje thuis.

Op zijn Spaans is de rubriek waarin we Spanje bekijken met onze eigen Nederlandstalige blik, met tederheid en zonder onszelf al te serieus te nemen. Gecontroleerd door de redactie. Dit artikel is voorbereid met de hulp van AI en vervolgens gecheckt, geverifieerd en nagelezen door onze redactie, die de redactionele verantwoordelijkheid draagt, in overeenstemming met de Europese AI-verordening. Een fout gezien? Schrijf ons: we verbeteren het. Hoe wij werken.